تلاوت‌ قرآن‌ در زير شكنجه‌ يكي‌ از هم‌ سلولهاي‌ مرحوم‌ طالقاني‌ گفت‌:شبي‌ در زندان‌ در حاليكه‌از هر سلول‌ ناله‌اي‌ استغاثه‌آميز به‌ گوش‌ مي‌رسيد.يكي‌ آه‌ مي‌كشيد وديگري‌ از درد شكنجه‌ به‌ خود مي‌پيچيد و خدا را به‌ ياري‌ مي‌طلبيدوشخص‌ ديگري‌ در آتش‌ تب‌ مي‌سوخت‌ و در هذيان‌،عزيزانش‌ را بنام‌مي‌خواند،صداي‌ ملكوتي‌ قرآن‌ از مرحوم‌ طالقاني‌ بگوش‌ مي‌رسيد كه‌مي‌فرمود: والنازعات‌ غرقاً(قسم‌ به‌ فرشتگاني‌ كه‌ جان‌ كفار را به‌ سختي‌بگيرند.) والناشطات‌ نشطاً(قسم‌ به‌ فرشتگاني‌ كه‌ جان‌ اهل‌ ايمان‌ را باراحتي‌ بگيرند.) ناگاه‌ دژخيمان‌ زندان‌ وارد شدند و مرحوم‌ طالقاني‌ را بردند و بعد ازمدتي‌ در حاليكه‌ تن‌ شريفش‌ در زير تازيانه‌ آنان‌ سياه‌ شده‌ بود اورابرگرداندند.امّا باز صداي‌ قرآنش‌ بگوش‌ رسيد:والسابحات‌سبحاً(قسم‌ به‌ فرشتگاني‌ كه‌ باسرعت‌ فرمان‌ خدارا انجام‌مي‌دهد.)فالسابقات‌ سبقاً(قسم‌ به‌ فرشتگاني‌ كه‌ در نظم‌ عالم‌ از همه‌پيش‌ جسته‌ و قسم‌ به‌ مؤمناني‌ كه‌ در جهاد با كفار به‌ امر خدا از هم‌سبقت‌ مي‌گيرند.) باز صداي‌ زندانبان‌ شنيده‌ شد كه‌ آمدند و مرحوم‌ طالقاني‌ را بردند واورا شكنجه‌ كردند وبرگرداندند.مجدداً صداي‌ قرآن‌ او بلند شد و بااينكه‌ هم‌ سلوليهايش‌ از او خواهش‌ كردند كه‌ از ادامه‌ قرآن‌ چشم‌بپوشد،زيرا زندانبانان‌ اهل‌ ترحم‌ نبودند ولي‌ مرحوم‌ طالقاني‌ در جواب‌گفت‌:امشب‌ دلم‌ گرفته‌ و هواي‌ تلاوت‌ قرآن‌ را كرده‌ است‌ و شكنجه‌ آنان‌تأثيري‌ در من‌ ندارد.آنگاه‌ خواند:فالمدبرات‌ امرا(قسم‌ به‌ فرشتگاني‌كه‌ تدبير كننده‌ عالم‌ خلقتند)باز در سلول‌ باز شد و پيكر او را كشانكشان‌به‌ شكنجه‌ گاه‌ بردند.هنگامي‌ كه‌ او را آوردند ديگر وقت‌ خروس‌ خوان‌صبح‌ بود.واز جاي‌ تازيانه‌ها خون‌ مي‌چكيد.»«ديدار با ابرارص‌57» تازه‌ شدن‌ روحيه‌ با تلاوت‌ قرآن‌ آقاي‌ هاشمي‌ رفسنجاني‌:اولين‌ باري‌ كه‌ من‌ بازداشت‌ شدم‌،دو روزبعد از بازداشتم‌،شب‌ مرا براي‌ شكنجه‌ بردند.شب‌ زمستان‌ وماه‌ اسفندبود.از اول‌ مغرب‌ كه‌ حدود ساعت‌ شش‌ بود نگذاشتند نمازم‌ را بخوانم‌و شكنجه‌ شروع‌ شد.تاساعت‌ چهر صبح‌ تقريبا يكسره‌ شكنجه‌ شدم‌.بافواصلي‌ كه‌ مرا براي‌ بازجوئي‌ مي‌بردند.براي‌ آدم‌ هيچ‌ رمقي‌ باقي‌نمي‌ماند.انواع‌ شكنجه‌ها،سيلي‌،لگد وضربه‌ با شلاق‌ و باطوم‌،فحّاشي‌وتهديد به‌ مرگ‌ وچيزهاي‌ عجيب‌ وغريب‌.ساعت‌ چهار كه‌ مرا كشيدندوبردند به‌ طرف‌ سلول‌،آنجا قرآني‌ كنار دستم‌ داشتم‌.قرآن‌ را بازكردم‌،همين‌ آيه‌ آخر سوره‌ توبه‌ آمد و من‌ الان‌ در سن‌ پنجاه‌ سالگي‌ هيچ‌خاطره‌اي‌ شيرين‌تر از همان‌ لحظه‌ در زندگيم‌ نيست‌.وقتي‌ كه‌ آن‌ آيات‌ رامي‌خواندم‌،آن‌ هم‌ در حالي‌ كه‌ ديگر به‌ هيچ‌ چيز از دنيا اميدنداشتم‌،آنقدر برايم‌ زيبا بود كه‌ وصف‌ ناشدني‌ است‌.همان‌ موقع‌ درِسلول‌ باز شد.دو نفر از توده‌اي‌ها وكمونيستهاكه‌ در زندان‌ بودند آمدندويك‌ مقدار شربت‌ آوردند.اصلاً احساسي‌ به‌ اينكه‌ احتياج‌ به‌ پذيرائي‌ ودلجوئي‌ دارم‌،نداشتم‌.اين‌ جريان‌ مربوط‌ به‌ سال‌ 43بود.در سال‌ 54 ما رايك‌ ماه‌ ونيم‌ در سلولي‌ گذاشتند،تنهاي‌ تنها!حتي‌ غذائي‌ كه‌مي‌آوردند(فرض‌ كنيد يك‌ بسته‌ كره‌)كاغذ آن‌ را باز مي‌كردند كه‌ ما حتي‌يك‌ كلمه‌ خواندني‌ نبينيم‌ ورابطة‌ ما كاملا با بيرون‌ منقطع‌ باشد.آن‌ موقع‌هم‌ با حافظه‌ام‌ آيات‌ قرآن‌ را مرور مي‌كردم‌.آنقدر آن‌ تنهائي‌ شبانه‌ روزي‌ با آن‌ سختيهائي‌ كه‌ داشت‌ زيبا بود كه‌ وقتي‌ در مي‌زدند براي‌ غذاآوردن‌،ما ناراحت‌ مي‌شديم‌ كه‌ تنهائي‌ ما را قطع‌ مي‌كنند.اين‌ از آثار قرآن‌بود.